Τις τελευταίες ημέρες μαζεύω χαρτούρα για πέταμα. Είναι ένας τεράστιος όγκος χαρτιού τον οποίο μαζεύουμε όλοι όσοι έχουμε περάσει από τη βιβλιοθήκη εδώ και δεκαετίες. Και ναι, αισθάνομαι αυτή την απίστευτη ανασφάλεια ότι ενώ όλη αυτή η χαρτούρα δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ, ξαφνικά σε μία εβδομάδα θα είναι ζωτικής σημασίας και τότε θα τρέχω και δεν θα φτάνω. Ok, πρέπει να το ξεπεράσω και να δω την ουσία του προβλήματος η οποία είναι η έλλειψη χώρου.
Και φυσικά είναι κρίμα να το πετάξουμε και έτσι άρχισα να ψάχνω στο internet για να δω που μπορούμε να απευθυνθούμε για να το δώσουμε για ανακύκλωση. Δεν βρήκα τίποτα και έτσι τηλεφώνησα στον Δήμο Αθηναίων όπου ανήκουμε και όπου μου είπαν να το μαζέψουμε σε σακούλες σκουπιδιών και όταν είμαστε έτοιμοι να τους πάρουμε τηλέφωνο για να κανονίσουμε μία συγκεκριμένη ημερομηνία στην οποία θα αφήσουμε τις σακούλες στο πεζοδρόμιο και αυτοί θα περάσουν να τις πάρουν. So simple! Αυτό βέβαια ισχύει για τις μεγάλες ποσότητες χαρτιού. Για τις μικρές υπάρχουν οι μπλε κάδοι.
Και φυσικά είναι κρίμα να το πετάξουμε και έτσι άρχισα να ψάχνω στο internet για να δω που μπορούμε να απευθυνθούμε για να το δώσουμε για ανακύκλωση. Δεν βρήκα τίποτα και έτσι τηλεφώνησα στον Δήμο Αθηναίων όπου ανήκουμε και όπου μου είπαν να το μαζέψουμε σε σακούλες σκουπιδιών και όταν είμαστε έτοιμοι να τους πάρουμε τηλέφωνο για να κανονίσουμε μία συγκεκριμένη ημερομηνία στην οποία θα αφήσουμε τις σακούλες στο πεζοδρόμιο και αυτοί θα περάσουν να τις πάρουν. So simple! Αυτό βέβαια ισχύει για τις μεγάλες ποσότητες χαρτιού. Για τις μικρές υπάρχουν οι μπλε κάδοι.


